Charles Bukowski - słoneczna strona

słoneczna strona

byki są wspaniałe jak słoneczna strona ulicy
i chociaż zabijają je dla tłumów czerstwych
to właśnie byk zapala ogień
i chociaż istnieją tchórzliwe byki
tak jak istnieją tchórzliwi matadorzy i tchórzliwi ludzie
to najczęściej byk pozostaje czysty
i umiera czysty
nietknięty przez symbole kliki czy obłudne miłości
kiedy ściągają go ze sceny
nic nie umarło
choć coś odeszło
a smród jaki pozostał
to świat



Z tomu "moje serce uwięzione w tamtych rękach" w "Płonąc w wodzie, tonąc w ogniu" - Wydawnictwo Noir Sur Blanc

Niedojrzałość (remake)

kiedyś dzieci nie brano na pogrzeby

śmierć widziały w martwym kanarku

niedotykalną jak uda młodej niani

wujek po prostu przestawał odwiedzać dom

a zapach ryb, które przynosił co tydzień

stopniowo rozkładał się w pamięci

a ona wybaczała

paradoksalnie

wojna niosła mniej pogrzebów

a obnażone uda kobiet bez ciał

nie przypominały tych niedotykalnych

***

na pierwszym pogrzebie miałem cztery lata

irracjonalnie cieszyłem się, że coś się dzieje

na drugim dwadzieścia lat później

racjonalnie płakałem

***

przerażają mnie łzy starych ludzi

rzadko płaczą bez powodu

postrzyżyny

zmarli nie mieszkają za rzeką a po drugiej stronie

jeziora porośniętego sitowiem, nie trzeba przekraczać

wystarczy obejść, wydeptać ścieżkę w wysokiej trawie

jak daleko możesz się posunąć? do brzegu

miał już tak blisko, nigdy go nie odnaleziono

do trumny włożyli ulubioną zabawkę

pożądałem jej i bałem się o ślady

ta woda nie wyrzuca ciał, one stają się wodą

kiedyś wyjdzie na pole, znikną brzegi, druga strona

czy takie jest zmartwychwstanie?, następni zbiorą plon

mieszczący się w dłoni, coś nie podlegającego tłumaczeniom

dziś myślę o tym z dystansu, coś myśli o mnie z bliska

patrzy w tył głowy, jakby chciało dotknąć włosów

tamtych mokrych ściętych włosów

popularna scena rodzajowa

Wczoraj przy okazji pewnej rozmowy przypomniałem sobie o popełnionym już dobre kilka lat temu wierszyku i wtedy i teraz miał służyć jako odtrutka dla wierszy miłosnych, pełnych uniesień w landszaftowym otoczeniu. Oto on po pewnych drobnych przeróbkach.


nad zbiornikiem słodkowodnym nieoznaczonym kartograficznie
ona symbolicznie oddaje mu swą pompę tłoczącą krew
otwierając podwoje przedsionków i ramion


w odbitym blasku jedynego satelity ziemskiego
zbliżają otwory gębowe wymieniając płyny ustrojowe
erytrocyty szybciej przenoszą tlen unosząc ze sobą
do głów spożyty alkohol niskoprocentowy


płazy bezogonowe specyficznie się porozumiewają
opierzone stworzenia w powietrzu wydają się kreślić
kształt  toruńskiego piernika
mniejsze ciała niebieskie
gasną nad ziemską atmosferą

neofita (remake starego wiersza)

czeluść piwnicy cięta światłem, jak brzytwą

tnącą oko w "psie andaluzyjskim"

wzruszone powietrze i kurz, usiłujące odetchnąć

na zewnątrz stare zabawki, spocone tłusto ściany

resztki tynku podobne gwałtownym dotykom

parciany worek przeżegnany ostrzem szpadla

pierwszy dzień zimy, czas już przywieźć węgiel

czarno na białym, ślad na drodze dłuższy niż życie

wrzyna się w pole po same płuca, głęboki dekolt nocy

kroki płyną pod prąd, wykształcona postać wychylona

ku granicy lasu, papieros, zdarta dłoń walczy o ogień

szkielet księżyca rozcina chmury na obłoki

dymu unoszą się, marzną, w końcu gasną

niedopałek wbity w śnieg miękki jak chrząstka

bóg uwierzył w siebie