Ostatnie piętro

Obłęd w blokowisku

B

ohater filmu Kapitan Derczyński (Janusz Chabior) w czasie suto zakrapianej imprezy resortowej zwierza się przyjacielowi w stopniu majora o nieprawidłowościach z jednostce. Informacja drogą nieformalną (w ubikacji) dochodzi do uszu przełożonego oficera.

Derczyński ma młodą żonę (Joanna Orleańska), dwoje małych synków i starszą córkę. Mieszkają na typowym PRL-owskim osiedlu wybudowanym gdzieś na skraju miasta. W rodzinie panuje niemalże sielanka, choć na horyzoncie pojawia się ex małżonki. Niebawem nasz bohater dowiaduje się, że z powodu cięć kadrowych zostaje przeniesiony do Żagania, ale potem ma prawo do wcześniejszej emerytury.

W tym momencie zaczyna się dziać historia tego filmu. Młodszy z synów żali się ojcu, że w szkole został niesprawiedliwie potraktowany a w dodatku pobity. Tymczasem on sam odnosi wrażenie, że jego odkrycie w jednostce stało się przyczyną jego przenosin. Jego przepustka zostaje anulowana a on ma poczucie, że jest śledzony. Czuje, że otaczają go wrogowie i zdrajcy ojczyzny, chce budować nowy porządek świata. Stopniowo separuje swoją rodzinę od świata. Dosłownie, zamyka ją w domu.

Stanisław Bareja. Król krzywego zwierciadła

Jak robić komedie w PRL-u?

P

ozycja Macieja Replewicza nie jest sensu stricto biografią kultowego reżysera, ale przede wszystkim jego biografią filmową. Autor opowiada o perypetiach artysty – od lat młodości, aż po przedwczesną śmierć. O tym, jaki był prywatnie, na planie i jak walczył (a walczyć musiał często) o swoje filmy.

Ojciec Stanisława Barei był znanym w Warszawie mistrzem wędliniarskim. Tym samym, już dojrzały bohater, wiedział jak powinna smakować prawdziwa, przedwojenna kiełbasa. Młody Bareja dużo czytał i często chodził do kina. Brzmi to banalnie, ale zapewne dzięki tej ciekawości świata, otwartości i wyobraźni został reżyserem. Studia rozpoczął kilka lat po wojnie w atmosferze silnego oddziaływania socrealizmu w sztuce i kulturze. Okazał się być jednak człowiekiem wysoce odpornym na propagandę, stającym w konflikcie z systemem a także lojalnym wobec kolegów ze studiów. Taka postawa przysparzała mu sympatii ale także wrogów.

5 przebojów, które okazują się coverami cz.I

George Harrison - Got my mind set on you; org. James Ray

K

ażdy kto wychowywał się w „szalonych latach 80” musi pamiętać ten wesoły teledysk z ex-beatlesem siedzącym w fotelu z gitarą, wokół którego szaleje cały dom. Nawet sam (profesjonalny tancerz) staje na fotelu i wykonuje obrót w tył. W szkole nuciliśmy bezwiednie „Aj gabba..” nie mając pojęcia o czym to jest. Piosenka zajęła 1 miejsce w USA (ostatnia „jedynka” Harrisona) i drugie w Wielkiej Brytanii.

„But it's gonna take money A whole lotta spending money It's gonne take plenty of money To do it right child
It's gonna take time A whole lot of precious time It's gonna take patience and time, ummm To do it, to do it, to do it, to do it, to do it, To do it right child”

Piosenka opowiada o tym, że skupienie się na niej (ukochanej) zajmie sporo czasu, sporo pieniędzy i sporo cierpliwości, aby wszystko zrobić właściwe.

Piosenkę napisał Rudy Clark (twórca słynnej „The Shoop shoop song”) a pierwotnie wykonał ją James Ray w 1962 roku. Harrison znał ją od dawna a przypomniał sobie o niej, gdy nagrywał album „Cloud nine”.

Aktor nie mówi swoim głosem – jak to w polskich filmach bywało

W

starych polskich filmach (a nawet jeszcze w latach 90.) był taki zwyczaj, czy może raczej okoliczność, że podmieniano oryginalne głosy bohaterów na głosy innych aktorów. Można to nazwać nieco specyficzną formą dubbingu, tym bardziej, że u nas królowali lektorzy a filmy były raczej rzadko dubbingowane.

Powody tego mogły być różne, ale najczęściej chyba głos danego aktora lub aktorki, wybranych do roli w najlepszej wierze, nie pasował do postaci. Dlatego dopuszczano się małej manipulacji, wszak „kino to sztuka iluzji”.

Wiele takich „korekt” mogło (i pewnie umknęło) uszom widzów, ale są takie klasyczne, kultowe obrazy, w których każdy zainteresowany filmem zauważy „ingerencję” w głos.

Takim kultowym filmem, w którym doszło do podmiany głosów głównych bohaterów są „Sami swoi” Sylwestra Chęcińskiego.

W nowym zwierciadle: Wakacje

Co z tymi Griswoldami?

Z

okazji refleksyjnego święta (Wszystkich Świętych) i Halloween z drugiej, w czasie, gdy każdy ogląda i poleca horrory albo patrzy na spadające liście, ja może napiszę coś o … komedii.

Seria komedii „W krzywym zwierciadle” z Chevy’m Chase’m to jeden z tych trybików, które rozpalają slogan „niezapomniane i szalone lata 80”.

Jak napisał jeden z użytkowników Filmwebu na temat pewnej polskiej komedii „film lekki i świeży, bez ciężkich rozważań”. Zastanowiłem się głęboko, czy w ogóle istnieje coś takiego jak komedie podejmujące ciężkie rozważania, ale w przypadku polskich filmów wszystko jest możliwe.

Za to komedie amerykańskie komedie z definicji „ciężkich rozważań” nie podejmują, niemniej, powinny być „lekkie i świeże”. Niestety, w tym przypadku jest zbyt lekko i nieświeżo.